புதன், 3 மே, 2017

நெசவும் நெசவாளரும்

இன்று தேவைக்காகவும் , பேராசைக்காகவும் போராடுவது, போராடுவது போல் நடிப்பது ஒரு விதமான நாகரிகம் ஆகிவிட்டது.

ஆனால், நூற்றாண்டு காலமாக கடினமாக உழைத்துக் கொண்டும், தங்கள் வாழ்க்கையை மிகவும் கடினமாக நடத்திவரும் சமூகம் நெசவாளர் சமூகம் ஆகும்.

தொழிலில் பல வகையான இடைஞ்சல்கள்... முக்கியமாக வருடத்தின் மழை, குளிர் காலங்களில் நெசவு செய்வது எவ்வளவு கடினம் என்பது நெய்பவர்களைக் கேட்டால் தான் தெரியும்.

உடல் உழைப்பும் எளிதாக பிரயோகிக்கும் அளவில் இருக்காது. கடினமாகவும் அதே நேரத்தில் மிகவும் பொறுமையாகவும் செய்ய வேண்டியது. ஏனென்றால் கடினமாக பலத்தை பிரயோகித்து நடந்துகொண்டால், நூல் கூட மொத்தமாக அறுந்துவிட வாய்ப்பு உள்ளது.

தொழில் நிரந்தரமாக கிடைக்குமா என்றால் அதுவும் இல்லை... ஏதோ அரசு கொடுக்கும் இலவச வேஷ்டி சேலை சமீபத்தில் தொழிலை சிறிது காப்பாற்றி வருகிறது.

சரி, கூலி போதுமான அளவு கிடைக்குமா என்றால்... சொன்னால் வெட்கக் கேடு. நாள் முழுதும் கடின உடலுழைப்புக்கு பிறகு கிடைப்பது வயிற்று பசிக்கு மட்டுமான அளவே...
அதில் சேமிப்பதோ, குழந்தைகளை உயர்ந்த கல்விக் கூடங்களில் படிக்க வைப்பதோ குதிரைக் கொம்பு போல.

நெசவாளரின் இறுதிக்காலம்

மிக மிக சிரமம் என்றால் நெசவாளரின் இறுதிக் காலமே... வாழும் நாளில் அதிக பாடுபட்டும் கைகளில் சேமிப்பு இல்லாத நிலை. இப்போது ஒரு 1000 ரூபாய் வருவதாக சொல்கிறார்கள் - பென்ஷனாக. (போதுமா ஒரு குடும்பத்துக்கு) சாப்பாட்டுக்கும் வறுமை. வயதான காலத்தில் வரும் உடல் உபாதைகளுக்கு வைத்தியமும் செய்து கொள்ள முடியாத சூழ்நிலை.

என்னதான் செய்ய??? அரசாங்கம் ஏதேனும் உதவிகள் செய்ய வேண்டும். கடனாக அல்ல.. உழைப்புக்கு பலனாக!!!

போலி விவசாய பண்ணையார்களுக்கு உதவியும் செய்து கடனும் தள்ளுபடி செய்வதை விட எங்களுக்கு உதவலாம்.

உலகத்துக்கே உடை கொடுத்து மானம் காத்தவர்கள் நாங்கள். கௌரவமாக உழைத்து பிழைக்க வழிவகை செய்ய வேண்டும்.

நெசவாளரைக் காப்பாற்றுங்கள்

கேரள சாலியர்

கோழிக்கோடு மாவட்டம் கண்ணஞ்சேரி என்ற ஊரில் உள்ள மஹா கணபதி கோயில் சாலியர் சமூகத்துக்கு பாத்தியமானது.



1998 இல் நடைபெற்ற ஸ்வர்ண ப்ரசன்னமும் இது சாலியருக்கு பாத்தியப்பட்ட ஆலயம் என்பதை உறுதி செய்தது. சிவராத்திரி உள்ளிட்ட 7 முக்கிய விழாக்கள் சாலியரால் நடத்தப்பட்டு வந்ததாக அந்நிகழ்வில் அறியப்பட்டது.

சேரநாட்டு சாலியர்கள்

சேலத்தில் பத்மசாலியர் மக்கள் தொகை அதிகம்.
சேலம் என்ற சொல் 'சைலம்' மற்றும் 'ஷைல்ய' என்னும் சொல்லில் இருந்து பிறந்ததாக கூறப்படுகிறது. 'சேலம்' என்றால் 'மலைகள் சூழ்ந்த இடம்' என்று பொருள்.


இவ்வூரில் உள்ள மலையைச் சேரன் ஆண்டதால் சேர்வராயன் மலை ஆயிற்று; அது போலச் 'சேரலம்' என்பது 'சேலம்' ஆயிற்று என்றும் கூறுவர். ஏத்தாப்பூர் செப்பேடு இவ்வூரைச் "சாலிய சேரமண்டலம்" எனக் குறிப்பிடுகிறது. எனவே, சேரலம் என்னும் பெயரே காலப்போக்கில் திரிந்து சேலம் என வழங்கப்பட்டது.சேர நாட்டின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்திருக்கலாம் என்றும் ஒரு கணிப்பு சொல்லப் படுகிறது. சேலம் மற்றும் கோவைப் பகுதிகள் நீண்ட காலம் மதுரை நாயக்கர்களின் கட்டுப்பாடில் இருந்தது. பிற்பாடு 1768 இல் மதுரை-மைசூர் போரில் சேலம் ஹைதர் அலி கட்டுப்பாட்டுக்கு சென்றது. பின்பு 1799 இல் லார்டு க்லைவ் கைப்பற்றி சங்ககிரி துர்கத்தை தலைமை இடமாக கொண்டு வெள்ளையர்கள் அரசாங்கம் சார்பில் நிர்வாகம் நடந்தது. ஆங்கிலேயர்களின் இராணுவ படைத்தளமாக சேலம் விளங்கிற்று. அவர்கள் கட்டிய கோட்டை இங்குள்ளது, கோட்டைப்பகுதி தற்போது நகரின் மைய பகுதியாக உள்ளது.

விஜயநகர ஆட்சியில் சாலியர்

நாம் முன்னதாகவே சோழர் ஆட்சியில் வாழ்ந்த சாலியர், அவர்களின் சிறப்பு, வாழ்க்கை முறை எல்லாம் பார்த்திருக்கிறோம்.

1540 காலகட்டங்களில் விஜயநகர ஆட்சி தமிழகத்தில் நடந்தது. விஜயநகர அரசர்கள் தெலுங்கு பேசும் நாயுடுகள் ஆதலால் பெருமளவு தெலுங்கர்களைக் குடியமர்த்தத் தொடங்கினர். முன்னதாக ஒரு சாலியர் குழு ஆந்திர கர்நாடக பகுதிகளிலிருந்து தமிழகத்தில் குடியேறி இருந்து வந்தனர். முன் குறிப்பிட்டது போல சோழர் காலம் மற்றும் அதற்கும் முன்பே.

இப்போது மீண்டும் விஜயநகர அரசர்கள் சாலியர்களை தமிழகத்தில் குடியமர்த்தினர்.
அவர்களே இன்றளவும் தாய் மொழியை பற்றாக பிடித்து வைத்துள்ள தெலுங்கு சாலியர் மற்றும் பத்மசாலியர் ஆவர்.

மேலும்.....

கர்நாடக துளு சாலியர்

Talye என்கிற துளுமொழி வார்த்தைக்கு சிலந்தி என்று அர்த்தம். இதிலிருந்து சால்யே என்ற வார்த்தை வந்து , பிறகு சாலியா என்று மாறியது. சிலந்தி வலை பின்னுவது போல நூலால் துணி உற்பத்தி செய்வதால் இந்தப் பெயர் அங்கு. ஆனால் உண்மையான அர்த்தம் நாம் ஏற்கனவே அறிந்துள்ளோம் தானே ?



இன்றைக்கு நெசவுக்காக வெவ்வேறு இனங்கள் இருந்தாலும், நெசவு என்ற தொழிலுக்காகவே படைக்கப் பட்டவர்கள் நாம் மட்டுமே.

கர்நாடக மற்றும் துளு (தக்ஷிண கர்நாடகா, வட கேரள) பகுதிகளில் நெசவு செய்யும் நம் இனத்தவர்கள் சாலியா, பத்மஷாலி, மற்றும் செட்டிகார் என்றும் அழைக்கப் படுகிறார்கள்.

சாலியர்களின் விநாயகர்

காஞ்சிபுரத்தில் இருந்து சாலியர்கள் கொண்டுவந்த விநாயகர் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் நகரில் புழுங்கல் அரிசி பிள்ளையார் என்ற பெயரில் அருள் புரிகிறார். அவரின் புகைப்படம் கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.


சத்திரப்பட்டியும் சாலியர்களும்

முன்குறிப்பு:-
சாலியர் முதலாக குடியேறிய பகுதி தெற்கில் ராமலிங்கபுரத்தை அடுத்து சமுசிகாபுரமே. அந்த காலகட்டத்தில் சத்திரப்பட்டி முதலில் உருவாகி இருக்கவில்லை.

கிபி 1600களின் இறுதி 1700களின் தொடக்கத்தில் மதுரையை தலைநகராக அமைத்து ராணி மங்கம்மாள் ஆட்சி செய்தார். அவர் பல சீர்திருத்தப் பணிகளில் ஆர்வம் கொண்டிருந்தார். அதில் ஒரு பகுதியாக சாலை அமைப்பு.

மதுரையில் ஆரம்பித்து கன்னியாகுமரி வரை மிக நீண்ட சாலையை நிறுவினார். அதே கால கட்டத்தில் மற்றொரு பிரிவாக சமுசிகாபுரத்தை கடந்து செல்லும் மங்கம்மாள் சாலையும் அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதாவது இப்பொழுது இருக்கும் வன்னியம்பட்டி சாலை - ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் வரை.



சாலை அமைக்கையில் ஏதேனும் பிரச்சனை வந்தால் அந்தப் பகுதியின் பெருந்தலைக்கட்டு கொண்ட இனத் தலைவர் மூலம் பேசி பணி தொடர்ந்தார். அதே கால கட்டத்தில் தான் மேற்படி சாலையின் கிழக்கே சத்திரப்பட்டி வளர்ந்து வந்தது. (பெயர் கிடையாது)

சாலை அமைத்த ராணி, சாலையின் ஓரங்களில் கால்நடைகள் குடிக்க தண்ணீர் தொட்டிகளையும், கடந்து செல்லும் யாத்திரீகர்கள் இளைப்பாற சாத்திரங்களையும் அமைத்தார்.

அதில் ஒரு சத்திரம் மங்கம்மாள் சாலையின் ஓரம் அமைந்த ஊரில் அமைக்கப்பட்டது. பிறகு இதன் காரணம் கொண்டு சத்திரப்பட்டி என்ற பெயர் ஏற்பட்டது. மேற்படி சத்திரம் அந்த இடத்தின் பெரிய இனக்குழுவான சாலியர் பொறுப்பில் இருந்ததாம். அதற்கு முன் சமுசிகாபுரம் என்றுதான் அழைக்கப்பட்டது.

பொதுவாக ஊர் பெயர் அமைக்கும் போது காரணப் பெயர் கொண்டுதான் வைக்கப்படும். பாதுகாப்பு காவல் கொண்ட ஊர் என்றால் "புரம்". படை வீரர்கள் அல்லது வேட்டை சமூகம் வாழும் ஊர் "பாளையம்". மிகச் சிறிய ஊராயின் "பட்டி" என முடியும்.

சத்திரம் இருந்த சிறிய ஊர் சத்திரப்பட்டி. பிறகு காலப்போக்கில் சத்திரம் மறைந்து விட்டது.